Κρασί και αποστάγματα

Ένας κωδικός που πρέπει να αντέξει και να μη φαίνεται

Το κρασί είναι η δύσκολη περίπτωση. Ο αριθμός παρτίδας είναι νομική υποχρέωση, αλλά η φιάλη είναι σχεδιασμένο αντικείμενο και ο παραγωγός δεν θέλει ένα μαύρο ορθογώνιο πάνω της. Ο κωδικός πρέπει να υπάρχει, να είναι μόνιμος, ευανάγνωστος — και διακριτικός.

Οι περισσότεροι παραγωγοί τον βάζουν στη βάση της φιάλης, στον ώμο ή στο καπάκι. Και οι τρεις είναι καμπύλες επιφάνειες, κάτι που αποκλείει ό,τι απαιτεί επίπεδη παρουσίαση.

Το φυσικό πρόβλημα

Οι γραμμές εμφιάλωσης είναι κρύες και υγρές. Οι φιάλες βγαίνουν από τον εμφιαλωτή σε χαμηλή θερμοκρασία, κουβαλούν συμπύκνωση, και πολλές περνούν αμέσως μετά από ετικετέζα και θέση συσκευασίας. Ο κωδικός έχει λεπτά, όχι ώρες, για να γίνει ανθεκτικός στο χειρισμό.

Μετά είναι η αποθήκευση. Μια φιάλη που ξαπλώνει σε κελάρι για χρόνια, ή που κάθεται σε παγοδόχο για μια ώρα, πρέπει να δείχνει ακόμη την παρτίδα της.

Το σκούρο γυαλί είναι η τελευταία περιπλοκή. Σε πράσινες ή καφέ φιάλες, ένα μελάνι βαφής είναι πρακτικά αόρατο. Εδώ δικαιολογεί το κόστος του το χρωστικό μελάνι — κάθεται αδιαφανές πάνω στην επιφάνεια αντί να τη χρωματίζει.

Τι ταιριάζει συνήθως

Συνεχής ψεκασμός, χωρίς επαφή, στη βάση ή στον ώμο. Για σκούρες φιάλες, κωδικοποιητής που μπορεί να δουλέψει με χρωστικό μελάνι. Επιβεβαιώστε ότι το μελάνι είναι πιστοποιημένο για κρύο, υγρό γυαλί και όχι για γυαλί γενικά.

Αξίζει να ελεγχθεί

Πού ακριβώς πηγαίνει ο κωδικός, και είναι εκείνη η επιφάνεια καμπύλη;

Διαφανές ή σκούρο γυαλί — και χρησιμοποιούνται και τα δύο στην ίδια γραμμή;

Περνά η φιάλη από παστεριωτή, από πλυντήριο ή από μακρά ψυχρή αποθήκευση;

Σχετικά: το γυαλί καλύπτει την επιφάνεια με περισσότερη λεπτομέρεια.